با مرگ يكي از دو سرباز ـ كه براي خواننده فرقي نمي‌كند كدام‌اشان باشد ـ استعاره‌ي بزرگ, يعني دشمن, به صورت القايي بازنمايي مي‌شود. دشمن خودش جنگ است و صد البته نيروهايي كه در پس نقاب دفاع از ميهن به فكر اقتدار خود هستند. داستان اساساً هستي شناختي جنگ است, از اين رو نويسنده ترجيح داده مكان و زمان را به‌كلي از داستان حذف كند...